#16 Ał.

Nie lubię, nie lubię, nie lubię, nie lubię, nie lubię, nie lubię, nielubię, nielubię, nielubię, nielubie... Tak bardzo. Nie lubię wszystkiego.
Wszystko mnie przytłacza.
Ogranicza.
Strasznie tego nienawidzę.
Nawet nie mam swojego własnego kąta, w którym mógłbym pobyć samemu.
A paradoksalnie doskwiera mi samotność.
To jest nielogiczne.
Otaczają mnie ludzie, spotykam ludzi codziennie.
Czuję się samotny. Groteskowo, niezrozumiale, przeogromnie nielogicznie samotny.
Odczuwam to codziennie. Każdego dnia, w każdej sytuacji, w każdej godzinie, minucie, sekundzie. Jedynie czasem ktoś mnie zirytuje na tyle, żebym mógł o tym zapomnieć.
Ale czy to jest lepsze? Wątpię.
Tak bardzo wątpię.

Dla mnie wszystko jest wątpliwe - zauważyłem.
Nawet to co jest pewne przecież może okazać się nieprawdą.
Wiem to.
Jest to cholernie irytujące i nie lubię tego.

A propos - nie lubię jednej rzeczy.
Ale ta już jest tak bardzo przyziemna, że wkurwia mnie bardziej niż wszystko inne.
Wyobraźcie sobie sytuację:
Jadę sobie tramwajem jakby nigdy nic. Pierwszy przystanek, drugi, trzeci.
Nic się nie dzieje, bo co miałoby się dziać? Ludzie wsiadają, wysiadają. Ktoś ustąpi staruszce miejsca, ktoś inny jest wpatrzony w okno. Nic ciekawego.
Ale nagle nastaje chwila, kiedy trzeba wysiąść. Podchodzi się do drzwi, naciska przycisk, żeby się otworzyły.
Drzwi rozwierają się może nie w błyskawicznym tempie, ale nie można narzekać.
I co się przed sobą widzi? MUR LUDZI DWADZIEŚCIA CENTYMETRÓW OD DRZWI.
NO KURWA. CZY NIKT NIE POTRAFI ZROZUMIEĆ, ŻE NAJPIERW LUDZIE WYSIADAJĄ I POWINNO IM SIĘ ZROBIĆ PRZEJŚCIE?
GDZIE ONI SIĘ SPIESZĄ O TEJ GODZINIE?
Dla mnie to jest nielogiczne.
Dla mnie to jest tak nielogiczne, że wkurwia na potęgę. Jak widać.

Uh... Miałem jeszcze coś napisać, ale jednak to pieprzę. Napiszę następnym razem...

Nie wiem czemu, ale słuchając ten utwór z OST'a z Accel World czuję się tak beztrosko, tak miło. Tak szczęśliwie. Jakbym miał się rozpłynąć. Tym bardziej, że o beztrosce zapomniałem już dawno temu...