#09 Północ.

Miałem napisać ten post wczoraj, ale z pewnych powodów byłem poza domem od 17 do teraz, a pisać miałem zamiar właśnie wieczorem, więc piszę go teraz. Wybaczcie... ktokolwiek to czyta.

Około północy spacerując po drodze, przy której domy i latarnie znajdowały się co najmniej kilkanaście metrów od siebie, więc cisza była piękna, chociaż wyglądało to trochę jak z horroru (a strasznie troszkę też było, bo wydawało mi się, że ciągle idą za mną jakieś dresy <3). Ważniejsze jednak jest to, co sobie tam uświadomiłem. Może nie było to jakieś wielkie odkrycie, ale zdałem sobie sprawę, że mam jeszcze więcej problemów niż mi się wydawało. Ostatnio skupiłem się tylko na sobie, co mi się nie podoba w moim postępowaniu, stylu życia, czego w sobie nie lubię i z czym się czuję źle, czego mi brakuje. Zupełnie jednak zapomniałem o otoczeniu, o tych, którzy mieliby być tymi najbliższymi. Teraz, gdy spadło to na mnie jak grom z nieba... nie wiem jak sobie z tym poradzić. Czuję bezradność, a musicie wiedzieć, że poczucia bezradności nie cierpię. Wręcz nienawidzę... chociaż mi często zdarza się je odczuwać... Uh...

Jestem skołowany i zdezorientowany. Nie wiem od czego miałbym zacząć, jak to wszystko naprawić. Mógłbym poczekać, bo niby czas leczy rany (więc może i problemy też, co?), ale nawet jeśli to będzie trwać latami, a jestem zbyt niecierpliwy, żeby pozostawiać wszystko losowi, który i tak jest nieprzewidywalny, a na dodatek perfidny i zgryźliwy. Chyba podziękuję mu za jego usługi i zabiorę się za to co muszę zrobić. Jednak najpierw musiałbym wiedzieć CO MUSZĘ ZROBIĆ. Nie wiem tego. Nie wiem czy chcę wiedzieć, ale stojąc w miejscu nic nie zdziałam. Bojąc się co może się stać, co się zmieni, gdy zacznę coś z tym robić nic nie zdziałam. Huh, będę musiał nad tym poważnie się zastanowić.

Mam jeden cytat, wiec mogę go przytoczyć. Może nie pasuje do sytuacji, ale... czemu nie:

"Książki nie są jedynie czymś, co się czyta. Są czymś na wzór medytacji."

I... może jeszcze piosenka? Choć może piosenką bym tego nie nazwał, ale idealnie odwzorowuje to jak się czuję w tej chwili: